Tyrisch purper. Karlijn van Bree laat zich door de kleur, mythologie en geschiedenis van het gebruik van de kleur tot onderstaand gedicht inspireren. Karlijn is classica en diplomaat. Vanuit een liefde voor esthetiek, kunst, klassieke muziek en kleur schrijft zij gedichten, verhalen en essays. In haar werk verbindt ze de rijke wereld van de oudheid met de zintuiglijke werkelijkheid van het heden.
Murex
Fenicië gaf het zijn naam,
de feniks zijn veren.
Hellas doopte er de zeeën in
en de dood van zijn helden.
Rome legde het één dag
om de schouders van triomf.
Nero wilde het voor zich alleen
en liet een vrouw ontmantelen
terwijl hij zong.
Ik zou het niemand ontzeggen.
Laat Lydia haar stoffen verkopen
aan de rivier bij Philippi,
laat bisschoppen hun paars dragen
door advent en vasten,
kardinalen hun kermes,
laat de stad zich hullen
in orseille en mauve,
in bosbes en amethist.
Tussen al die schemerkleuren
zou ik jou feilloos herkennen,
zoals Eurykleia haar koning
na twintig jaar zwerven.
Want ik heb je gezocht:
twaalfduizend schelpen,
één voor één
uit de branding geraapt
tot mijn vingers blauw werden,
om jou te strikken
met een vlinderdas
in Tyrisch purper,
onmiskenbaar,
donker in de hand,
scharlaken bij het krieken,
violet in de nacht.
∞
