Vandaag een aanbod dat Pardon niet kon weigeren. Van een van de redacteurs stond de wieg in Dordrecht en hij woonde er tweeënveertig jaar. Daarbovenop ligt zijn jacht nog altijd in de Wijnhaven en dat zal ook de thuishaven blijven. Een gedicht van een Italiaan die Dordrecht bezingt; grote blij! Pardon heeft er voor gekozen om het Italiaans origineel centraal te stellen. De auteur leverde de vertaling zelf aan. Vertalen is keuzes maken en hier en daar zouden wij het op gevoel net anders doen. Het is ons vak niet. Het is interessant om te zien dat je van een vertaling niet zomaar alles aanneemt. Gaat u er ook zelf mee aan de slag? Alleen maar leuk!
Andrea Galgano is Italiaans dichter en professor, Directeur voor de Geesteswetenschappen en docent Literatuur en Psychoanalyse aan de Scuola di Psicoterapia Erich Fromm in Prato en Padua (Italië).
Het gedicht is ontstaan vanuit zijn bijzondere fascinatie voor Dordrecht. De oude havens, het water, de kades, de bakstenen gevels, de wilgen en de nachtelijke sfeer van de stad hebben hem geïnspireerd tot een poëtische compositie waarin Dordrecht niet alleen een landschap is, maar bijna een vrouwelijke, levende aanwezigheid.
Giade notturne, Dordrecht (Dordt)
La notte s’infiltra
nelle giade,
ritira maree di pioggia,
dischiude scabiose.
Da un basalto di frescure
affiorano finestre sommerse
nei fondali.
Sotto le rade buie,
l’acqua trattiene la propria deriva.
Una vela di luna,
le chiatte alla fonda,
dadi della sua luce convessa.
Non un riparo,
ma il suo azzurro scorsoio
fra lenzuola inquiete, granato
e odore di specchi di nebbia.
Lei abita
le ore del ribes,
nelle chiome
della sua pelle lunare.
Dal fondo,
i suoi notturni
sotto le nubi ondulate
dei cotti rossi
schiudono faglie,
fra la sua schiena nuda
e la distesa dei fiumi.
Poi i tigli,
i suoi canneti caldi a mezza voce,
lino nei fruscii.
Di lei,
il taglio dei salici
come palpebre.
Nachtelijke jade, Dordrecht (Dordt)
De nacht dringt binnen
in de jade,
trekt getijden van regen terug,
ontsluit scabiosa’s.
Uit een basalt van koelte
komen verzonken vensters
op de zeebodem tevoorschijn.
Onder de donkere redeën
houdt het water zijn eigen drift vast.
Een zeil van maanlicht,
de aangemeerde binnenvaartschepen,
dobbelstenen van haar bolle licht.
Geen schuilplaats,
maar haar glijdende azuur
tussen onrustige lakens, granaat
en de geur van mistspiegels.
Zij bewoont
de uren van de aalbes,
in de kruinen
van haar maanlichte huid.
Vanuit de diepte
openen haar nocturnes,
onder de golvende wolken
van de rode dakpannen,
breuken,
tussen haar naakte rug
en de uitgestrektheid van de rivieren.
Dan de lindebomen,
haar rietvelden, warm en half fluisterend,
linnen in het geritsel.
Van haar,
de snede van de wilgen
als oogleden.
