Een debutante; de redactie van Literair Tijdschrift Pardon voelt zich vereert met een bijdrage van drie gedichten die Sophie Serrarens uit haar werk voor u uitkoos. Sophie Serrarens (1980) ontdekte per ongeluk de kracht van woorden. Haar Zeeuws-Vlaamse wortels dwingen haar er niet te ruimhartig mee te strooien, maar scherp te kiezen. Ze volgende onder meer poëzielessen bij The Writer’s Guide to the Galaxy en Poetry International in Rotterdam. Sophie mijmert met enige regelmaat over het uitbrengen van een poëziebundel. Dat begint, wellicht, met teksten delen met mensen die ook van woorden houden. Bij dezen Sophie!
Geluisterd worden
Ik verlang naar
een open blik
de vraag
Jou, hoe gaat het
Niet met je man
je hond
je kind
buurvrouw, collega, verbouwing
of werk
Hoe gaat het met mij
oprecht willen weten
En het antwoord
mag ook
slecht, rot, beroerd of moe zijn
En dan hoef ik geen
oplossing, mening of advies
een echt gesprek
eerst zacht
onuitgesproken woorden
daarna trefzeker
aan een houten tafel
tussen ons in
met een warme omhelzing
voordat je onder de grond
de nacht weer in verdwijnt
Ik verlang ernaar
en je hoeft het me niet
te geven
Ik verlang naar
denken zonder oordeel
Iets nog niet
vinden
Met open vizier
luisteren naar jouw
verhaal
Hoe omarm ik het vreemde?
Het onbekende is niet
eng
Nauw is de stem die beperkt
die kritiek levert
op elk
on
uit
gesproken woord
Ik verlang naar
naar fluisteren
en gefluisterd worden
Op
een koele namiddag
een zolderkamer met schuin raam
in een anonieme stad
Luisteren
geluisterd worden
Ik verlang ernaar
en jij hoeft het me niet
te geven
Persoonlijk magnetisme
Een schepen
houder van de wet
waar het bewind
de overhand heeft
over stenen en pegels
voor een ingezetene
Hoe het begon
moeilijk leesbaar
naar buiten gekeerd
Waar een scherp narratief
het verschil bleek te zijn
tussen een leerschool
zonder hart
of een ziel
in een wijk
waar je bouwt
aan de gemeenschap
In zijn achterzak
een lachsalvo
als een optrekkende truck
die richting de poolcirkel
vertrekt
voor de laatste
twijfelende partij
Zoveel tegenstelling
ineen
blij
met een kwartier
Op zoek
naar een frisse neus
stuit hij
op de biotoop
Tussen de vette hap
en houten panelen
met mensen die willen
het verschil kunnen maken
stippelt hij de lijnen uit
Een nalatenschap
met markante trekken
eigenzinnig
als een functionaris
die eigenlijk heel goed weet
over wel en niet
en voor
en tegen
of naar binnen gericht
Over twaalf jaar
en grote opgaven
een begrip
op een bootje
met tuinkussens
waar straks
meer tijd
voor is
Doorbreek de gooi
Nooit eerder
Voelde ik de drang
om me publiekelijk
uit te spreken
voor iets wat ik denk
vind
voel
zie
ervaar
Vandaag doorbreek ik
die stilte
Ik voel
geen keuze
Dit is wat ik moet
doen
Voor mij ben jij
een rolmodel
Met je elf jaar
Je gespierde meisjeslijf
Stevig op die stoel
Je knalt eruit
Zo zei hij
Zorgvuldig kies jij je woorden
Omschrijf je zonder schroom
wie je bent
wat je kunt
wilt
en spannend vindt
Je geeft, op je eigen
kenmerkende manier,
met een brede glimlach
het beeld af
Hoezo hoogst haalbare?
Kijk
vraag
luister
Zie
haar talenten
knallen eruit
Vanaf haar sproetjesneus
tot wiebelige tenen
Dom
zijn zij die onderwaarderen
Nooit
wil ik
dat jij
wordt onderschat
Laten ook wij
voor toekomstige generaties
een rolmodel zijn
Doorbreek de gooi
naar het hoogst haalbare
Kijk naar een kind
Zie het talent
om met woorden een beeld te maken
met stof een patroon te naaien
een bal met beweging
op gang te brengen
Doen is denken
Troubadour, je bent een voorrecht
Straal dat
elke dag
op de mavo
uit
Leraar, draag dat
elke dag
in de gymles
uit
Oma, ik
daag je
bij elk rapport
uit
Moeder, langs de lijn
stap uit je bubbel
en kijk
vraag
zie
luister
geniet
van het voorrecht
van elk perfect
schooladvies