Zomerluwte. Ook op de redactie van Literair Tijdschrift Pardon. We hebben zitten wikken en wegen en zijn tot het besluit gekomen dat een redelijk voortdurend aanbod te verkiezen valt boven een website in zomersiesta. Vandaar onderstaande bijdrage van redacteur Marcel Rijken. Laat u door wat hij brengt bemoedigen zelf ook iets in te sturen. Veel leesplezier gewenst!

Laten we bij het begin beginnen. Geboorte, goed, goed. Geen bijzonderheden. Maar, toen hij zijn eerste luier bevuilde werd die met verbazing ontvangen. Er zat een luchtje aan dat in zo’n klinische omgeving als het ziekenhuis, waar moeder en zoon een nachtje moesten overblijven, niet helemaal thuis te brengen viel. Slechts bij één verpleegkundige ging een belletje rinkelen. Zij hield echter wijselijk haar mond. Bang om niet serieus genomen te worden.

Het jong bleek al snel tegen weinig te kunnen waar een normaal mens tegen kan. Juist behoefte te hebben aan wat een ander niet kan verteren. Het werd een hele zoektocht. Trail and error. Totdat hij, en dat was echt al laat, op driejarige leeftijd, in een stal, wat biks uit een bak stond te eten. Gewoon met zijn handen. Zoals een ander. Dat wil zeggen; als een ander behoefte aan bits zou hebben. Dat is, zo ver ik weet, nooit zo.

De vent groeide vanaf toen goed. In zijn pubertijd begon men zijn kenmerkende lijfgeur te ruiken. Dat was niet helemaal onaangenaam. Wel een beetje vreemd.

Al snel maakte ze een deugd van de nood. Hij kon zich als veertienjarige, terwijl leeftijdgenoten samen sportten, rondhingen of zaten te gamen, als paardenjongen bij de plaatselijke manege nuttig maken. Daar had hij het niet naar zijn zin maar het was niet anders. Mensen vonden hem een beetje vreemd. Paarden vonden hem raar. Agressief werden mensen of paarden niet. Toch wat vreesachtig voor de vreemde soortgenoot. Paarden zijn geen denkers en wat ruikt als paard, is een paard. Mensen daarentegen…

Een voordeel van de manege was dat Hendrik op school legitiem naar paard rook. Men dacht dat zijn geur in zijn kleding zat. 

Toen hij eens bij een vriend logeerde begon zijn inborst toch wat problematisch te worden. De maat lag ‘s nachts wakker van gehinnik. Dat is te veel voor een vriendschap en die was dan ook bekeken.

Toen kreeg hij een vriendinnetje. Zij werd echter in zorgelijke toestand naar de intensive care afgevoerd toen hij met zijn gehele paardenmacht over haar gekomen was. Hij was er kapot van, zij kwam niet meer bij. Dat was het punt waarop iedereen inzag dat het zo niet langer kon. 

Er viel een besluit en hij schikte zich ernaar.

Gedwee loopt hij nu, net als de rest van de mensen en paarden, maar in zijn geval letterlijker dan nog gebruikelijk is, in de treadmill. U kunt zijn kracht bewonderen. Hij wordt in een historische werkplaats in Oxfordshire ingezet. 

Het is vreemd, maar daar houden Engelsen van.