Goedenmiddag! Ja, wij van Pardon zitten in New York maar we zijn niet te beroerd om ons aan uw tijdsbeleving aan te passen. Voor ons midden in de nacht publiceren gaat ons echter wat ver dus dan maar wat werk voor u om mee uit te buiken na de lunch.
Otto Verdrongen maakt deel uit van het Leuvense poëziecollectief Residu en publiceerde eerder meermaals in Het Gezeefde Gedicht. Hij schrijft daarnaast ook kortverhalen. Wij zijn blij dat hij Pardon wat gedichten heeft aangeboden!
Aarde eten
ik schil de huid die ons draagt
vil het vel dat leven geeft
graaf de dood op
een handvol aarde is genoeg
om tussen de kiezen
botten te voelen kraken
ik kauw op wie verdween
proef waar ze rotten
het snijdt mijn ingewanden
met pijn die niet verteert
─ naar Cometierra (Dolores Reyes)
RLS (restless legs syndrome)
benen hebben woorden voor wat het hoofd niet weet
voor wat lippen verzwijgen
ze schrijven koortsdromen in zwetende lakens
woelen zich een weg in de seconden tussen waak en slaap
ze dragen me op een brancard de trap af naar de tuin
waar nat gras de restwarmte in zich trekt
roltongen peilen de diepte van ridderspoor
nachtbijen lezen klaproos, schietwilg, kogelbloem
een steenmarter kronkelt voorbij en wijst me de straat
waar hij aan slapende kabels knaagt
zoeklicht kruipt door de ramen van de buren
die niet meer wakker worden
benen omarmen wat niet gezegd wordt
in mijn ondergoed slipper ik door het dode dorp
naar de grachten die door het broek snijden
waar vossen bloed ruiken
Het grote meer
in trillend water oefent de maan haar vorm
voor ze zichzelf vergeet en herbegint
een vis verslikt zich in een luchtbel
schrijvertjes lossen hun lijn
aan de oever vangt het riet geruchten op
van de lage wind die tilt en draagt
wat het meer bewaart
soms gaat een wolk dwars door het oppervlak
soms drijft een roeiboot uit het bos dat niet bestaat
een late fuut vouwt de avond dicht als een brief
zijn zwarte oorpluimen strijken langs het bleke licht
van het ademende water