Vandaag mogen wij voor de tweede keer een verhaal van Emile Clemens publiceren. Daar zijn wij heel blij mee. Laten we zo zeggen; het geeft wat lust in de week. Klikt u onder de nieuwsbrief, waarvoor u zich natuurlijk al ingeschreven hebt, op de naam van de auteur om zijn andere bijdrage te lezen. Het podium is aan Emile Clemens.

We kwamen te laat en zij kwam naar ons toe om ons dat een beetje te verwijten maar dat deerde niet en de anderen gaven haar om beurten een kus op de wang en namen hun plaats in bij de bowling banen. Ik was de laatste in de rij en sloot haar in mijn armen en fluisterde in haar oor dat het niet met opzet was dat ik te laat kwam en dat ze niet boos moest zijn en dat ik haar ook graag zag. Waarom zei ik dat nu.

En toen gebeurde het. Ik had mijn handen op haar heupen, voelde haar vormen onder haar lichte kleren, drukte mij tegen haar aan, mijn wang gleed over haar wang en ik kreeg een erectie en het kon niet anders of ze dat voelde. Zij drukte terug, we lieten los en ze huppelde met een lach naar haar plek op de bowling baan.

We speelden en wonnen en lachten.

Zoveel dagen, weken of waren het maar een paar uren later zag ik de mooiste volle maan die door het open raam in haar kamer over haar rug en rondingen gleed.

Zij had een foto van mij genomen. Ik lag op haar bed, naakt, mijn handen achter mijn hoofd geplooid. Ik keek naar het plafond. Ze kwam op mij liggen, benen open, en bewoog haar bekken. Ik voelde haar komen en ik hoopte dat ik finaal ook zou komen.

Wat zou ze met die foto doen?

Doe je iets met die foto?

“Vaak”, zegt ze.

Ik heb haar een beeldje gegeven, een buste van Dante, ooit gekocht in zijn geboortehuis in Firenze. Ze heeft het op de commode gezet bij het raam in haar kamer.

Ze is wakker. Ze draait zich op haar rug en opent haar dijen. Het is een uitnodiging. Ik leg mijn hoofd op de binnenkant van haar dij en blaas zachtjes tegen haar vulva. “Mooi,” zeg ik.

Ze vraagt of ik dat nu werkelijk mooi vind. Ik zeg dat het echt mooi is. Ik zei het ook toen ze de eerste keer op mij zat en ik keek hoe ik in en uit haar ging, traag, en ik zei dat ik dat mooi vond.

Nu zegt ze dat ze er niks van gelooft. “Wat ik dan nog mooi vind?”, vraagt ze. Echt mooi. Ik zeg dat ik bloemen mooi vind, alle bloemen, zoals haar vulva, zowel open als gesloten.

Ze vraagt of ik mooi kan beschrijven en ik zeg dat beschrijven onmogelijk is en alleen omschrijven kan.

“Omschrijf dan wat je nu ziet,” zegt ze en ik druk mijn lippen op die lippen, zuig, bijt, glijdt mijn tong langs de binnenkant van die grote lippen naar die kleine lippen die ik zo nog natter maak en haar dijen gaan open en dicht en omsluiten mijn hoofd, mijn gedachten en alles wat ik haar kan geven.

Ze kreunt zachtjes en roept dan plots luid: “Kut, kut, kut, kut, kut, jij nu.”

Ze draait op haar zij, neemt mij vast, beweegt, trekt en duwt en met resultaat. Maar niet waar ze op hoopt.

Ze reageert boos, ontgoochelt. Ze duwt mij weg.

Daar stopte het. Ik ging niet meer bowlen.

Ik zag haar af en toe langskomen op Facebook waar ze foto’s postte van haar poes in de tuin, ook vakantiefoto’s met een vriendin, of alleen, in bikini, wandelend over het strand (wie nam die foto?).

Zou ze die foto die ze van mij nam nog hebben? Zou ze er iets mee doen?

Er waren nooit mannen te zien op haar foto’s. Ik keek er naar, kopieerde ze, bewaarde ze. Stuurde een duimpje, kreeg nooit een reactie.

Tot gisteren.

Ik voel je nog overal, schrijft ze. Je weet het best. Ik moet het niet beschrijven.

Zou ik antwoorden dat ik best weet waar ze mij niet voelde en nu ook niet voelt?