Vanwege redactioneel overleg met de auteur over de vanmorgen geplaatste bijdrage, hebben wij besloten de publicatie offline te halen en later opnieuw te plaatsen. Omdat wij u toch iets willen bieden plaatsen wij een vers verhaal van redacteur Marcel Rijken.
Ik heb nog nooit zoiets gezien. Hij zat onderuitgezakt met een geconcentreerde blik naar een beeldscherm te staren. Het was in een tochtige kelderkamer. Een kantoortje, duidelijk, maar van wat? Zijn bureau stond zo dat lichtval van buiten uit het raampje tegen het plafond ook bij het minst gunstige weer nog iets van schijnsel op zijn werk zou werpen. Het was vanwege stank dat ik er bij geroepen was. Nee, ik ben geen vertegenwoordiger van een gemeentedienst. Ik ben de neef van de oude dame die het huis bezit, inclusief de kelder die ze sinds een paar maanden aan een ‘contentcreator’ verhuurt. In Amsterdam, voor een prikkie. Dat snap ik. Het is een oude tante.
Ik kijk naar de man die ‘content creator’ heet te zijn. Hij is vochtig zoals de muren vochtig zijn. Zijn hoofd, hand, deels beschimmeld. Een muffe lucht met nog wat viezigs er doorheen. Hij zit daar maar. Leeft hij? Is hij dood? Dood niet, ik zie hem ademhalen. Ik probeer zijn aandacht te krijgen maar hij reageert totaal niet.
Als ik achter hem kom en naar het beeldscherm kijk waarnaar hij staart schrik ik! Het is een webcam. Ik besef dat ik voor kijkers in beeld sta en deins ik terug. De man grijnst naar de webcam, zegt schor; “Dat was het dan.” en zet de camera uit. Hij draait zich naar mij om en zegt; “Wat ben jij een ongelofelijke lul! Zag je niet dat ik aan het casten was? Drie maanden werk naar de knoppen. Duizenden live-views. Ze zagen je allemaal achter mij verschijnen.”
“Ze hoorden me ook allemaal binnenkomen”, zeg ik terwijl ik mijn schouders ophaal; “Wat bezielt je kerel?”
“Ze hoorden je helemaal niet binnenkomen. Het geluid staat uit. Ik probeerde je nog zo lang mogelijk te negeren maar dat had natuurlijk geen zin. Wat moet je hier?”
“Wat moet je hier? Jij hebt iets om uit te leggen, ik niet! Het stinkt hier de pan uit. Ik kom polshoogte nemen. Je bent mij een verklaring schuldig. Ik ben de neef van de verhuurster.”
“Ik heb haar alles verteld. Ze weet waarmee ik bezig ben?”
“Ze weet niks. Ze is bijna negentig. Wat weet zo’n vrouw van content creëren? Ik heb al moeite met het begrip.En online content creëren; moet dat met stank?
“Ik zal het je uitleggen. Een paar weken geleden ben ik na maanden voorbereiden met casten begonnen. ‘s Nachts en een deel van de ochtend ben ik ‘live’. De volgers denken dat ik altijd live ben. Ik cast dus ‘s nachts live want dan heb je de meeste stiekeme kijkers. Weet je, ze willen me dood zien gaan en dat speel ik heel langzaam met verval. Het geld dat ik verdien is zogenaamd voor ‘mijn oude moeder’. Ik heb opnamen van haar, je tante dus, en dit huis gemaakt. Medelijden, en daarmee geld, stroomt binnen. Maar een paar euro per kijker, maar veel kijkers weet je. Oud huis, duur huis. Ik laat de teller langzamer gaan dan dat het in werkelijkheid binnenkomt. Als jij je mond verder houdt krijg jij de helft.”
“De helft van wat?”, vraag ik meer benieuwd dan dat ik wil overkomen?
“De helft van zevenhonderd dertig duizend drieëntwintig en achtenzestig cent precies.”
Dat is driehonderdvijfenzestig duizend nog wat, denk ik, en ik voel het kwaad in mij omhoog komen.
“Hoe regelen we dat financieel?”, zeg ik, maar hij antwoordt eenvoudig; “We worden zakenpartners. We regelen dat netjes.”
Tante is blij dat alles zo goed opgelost is. Ze weet van niets maar ze ziet ons beiden glimlachend binnenkomen. Sven, zo heet hij knapt, zich op en legt mij tijdens het door de oude vrouw aangeboden bakje koffie, dat we op de tweede verdieping van het huis, waar zij haar kamers heeft, uit hoe hij het technisch met de filmpjes regelde. Ingenieus! Er was goed over nagedacht. Waarom hij zo stonk? “Om het mij makkelijker te maken om in mijn rol te blijven.”
Ik ga even naar het toilet op de gang. Ik vraag me af hoe we het allemaal moeten gaan doen. Tante is oud, maar voor haar leeftijd toch nog vief. Als ik terugkom zit tante onderuitgezakt in haar stoel. Een insulinespuit op de vloer. Klootzak! Waar is hij? Snel, hulp halen!
Van beneden hoor ik pesterig roepen. De trap! Spekgla...
Literair Tijdschrift Pardon
Omdat er zoveel moois te lezen valt!