Het zaterdagverhaal is van de Leidse Gouwenaar Jacques van den Berg. Na het gymnasium bezocht te hebben studeerde hij culturele antropologie en volgde hij de lerarenopleiding. Na vijf jaar in het onderwijs gewerkt te hebben maakte hij de overstap naar communicatie/journalistiek. Jacques was wetenschapsvoorlichter bij een universiteit. Ook was hij persvoorlichter, eindredacteur, bladmanager ghostwriter en tot op heden is hij zelfstandig communicatieadviseur. Hij schreef een (misdaad-)roman die in 2024 bij uitgeverij Doornwater uitkwam, ‘Wanneer het nacht is en je vreest’, dat inmiddels een derde druk heeft en als e-book beschikbaar is. De titel van onderstaand verhaal is veelbelovend. De redacteur zal u niet langer van het lezen afhouden. Wij presenteren, Jacques van den Berg.

21 februari 2007

De gynaecoloog veegde met zijn onderarm het zweet van zijn voorhoofd. ‘We gaan u naar de operatiekamer verplaatsen, mevrouw Van Gessel…’
Caroline van Gessel draaide met een van pijn vertrokken gezicht heen en weer.
‘Waarom?’, vroeg haar man geschrokken.
Caroline leek het allemaal te ontgaan. Die lag alleen maar te kermen.
‘De navelstreng zit rond de hals en er is te weinig beweging,’ antwoordde de arts afgemeten. ‘En we zien behoorlijk wat meconium in het vruchtwater…’
Caroline gaf een schreeuw.
‘Meconium? Wat is dat?’ Ron van Gessel hield nog steeds de hand van zijn vrouw vast.
‘Poep van een foetus,’ antwoordde de arts kortaf. ‘En dat is vaak geen goed teken… Dat kan betekenen dat de baby in paniek is…’

Ron van Gessel keek ongerust het ziekenhuisbed na waarop zijn vrouw met spoed werd weggereden.
Hij was al bloednerveus omdat ze tijdens de thuisbevalling plotseling met grote haast naar het ziekenhuis hadden gemoeten. De verloskundige had het niet meer verantwoord gevonden thuis door te gaan.
Maar de woorden en blik van deze arts hier maakten hem echt bang.
Een verpleegkundige pakte hem zachtjes bij zijn arm. ‘Maak u niet teveel ongerust,’ probeerde ze hem te kalmeren. ‘Dokter Remmerswaal is een van de beste hier in het ziekenhuis…’
Hij liet zich machteloos meevoeren naar de wachtkamer.
‘Neem wat koffie of thee… Zodra er nieuws is, laat ik het u weten.’ Ze keek hem even bemoedigend aan.

Ruim anderhalf uur later stapte de gynaecoloog de wachtkamer in. De manier waarop hij was komen aanlopen was voortvarend geweest, met snelle stappen die nagalmden in de stille ziekenhuisgang. Het had de aankondiging van goed nieuws kunnen zijn, maar het gezicht van de arts stond strak en gespannen. En al direct bij zijn eerste woord wist de toch al gespannen man in de wachtkamer dat het niet goed was.
‘Ik…,’ de gynaecoloog pakte een stoel en ging tegenover hem zitten, ‘Ik heb helaas geen goed nieuws voor u, meneer Van Gessel…’
Deze onderbrak hem direct. ‘Hoe is ’t met Caroline?’
‘Met uw vrouw gaat het goed… naar omstandigheden…’ De arts wachtte even om te kijken of hij hem goed begreep. ‘Ik heb een keizersnede moeten uitvoeren… Momenteel ligt ze te rusten, maar u mag zo naar haar toe.’
Hij stopte weer even. ‘Ze maakt wellicht een wat suffe indruk door de toegediende medicijnen. En ze heeft veel bloed verloren… Maar in principe mag ze binnen een paar dagen weer naar huis. We willen haar hier nog even in de gaten houden…’
‘En de baby?’ Zijn stem trilde.
‘Het kindje heeft het helaas niet overleefd…’ De arts bestudeerde het gezicht van de man tegenover hem, maar die keek hem alleen maar starend aan.
‘Helaas…,’ vervolgde de arts, ‘Mijn condoleances…’
De man keek nog steeds sprakeloos naar de arts.
‘Het was een meisje, maar dat wist u waarschijnlijk al… Het heeft ernstig zuurstoftekort gehad,’ vervolgde de arts. ‘Ook al had ze ‘t wél overleefd, dan zou ze waarschijnlijk niet in staat zijn geweest een normaal leven te leiden…’
‘Godverdomme!! Godverdomme!!’ Ron van Gessel sloeg zijn vlakke hand hard op de zitting van de stoel naast hem.
De arts liet hem even begaan. Hij wist dat je in dit soort situaties ruimte moest geven aan de wirwar van emoties.
‘Zal ik u een kopje thee geven?,’ vroeg de verpleegkundige, die erbij was komen staan.
Maar hij wilde geen thee. Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik snáp het niet… ik snáp het niet!’ Hij had tranen in zijn ogen.
De arts legde een hand op zijn schouder ‘Wat snapt u niet?’
‘Alles leek…,’ de ongelukkige partner zocht naar het juiste woord, ‘alles leek zo goed!!’
De arts knikte.
‘Het hartfilmpje… de echo’s… Alle bezoeken aan de verloskundige…’
De arts knikte empathisch. ‘Dat geloof ik direct…’
‘Maar hoe kon dit dan gebeuren?,’ schreeuwde Van Gessel met gesmoorde stem.
‘Er is altijd een risico op complicaties…’ De arts sprak langzaam. ‘Obstructie tijdens de baring komt vaker voor. Het maakt de bevalling lastig, en pijnlijk voor de moeder, maar is zelden fataal. Het wordt pas kritisch als het te lang gaat duren. En dat was hier het geval…’

De man staarde een tijdje peinzend voor zich uit.
‘Had het voorkomen kunnen worden?’, vroeg hij plotseling.
De arts keek hem een paar tellen onderzoekend aan. ‘Dat is moeilijk te zeggen,’ begon hij voorzichtig. ‘Mogelijk – ik zeg nadrukkelijk mógelijk – was het anders gelopen als jullie hier eerder waren geweest…’
‘Dus als de verloskundige…’
Maar de arts onderbrak hem direct: ‘Ik ga ervan uit dat mevrouw De Bruin deskundig heeft gehandeld. Ik heb geen enkele reden om te twijfelen aan haar deskundigheid en beoordelingsvermogen…’
‘Maar als we eerder hier waren gekomen…’, probeerde hij nogmaals.
‘Dan was het misschien anders afgelopen,’ vulde de arts hem aan. ‘En misschien ook niet. Ik kan daar geen zinnig woord over zeggen…’

‘Er is nog iets anders, meneer Van Gessel,’ zei de arts na een korte stilte.
‘Het is maar de vraag of uw vrouw nog ooit zwanger zal kunnen worden…’
Ron van Gessel sloot krampachtig zijn ogen.

25 juni 2014

‘Hi lieverd, ik heb je gemist… Hoe was het bij Ron?’ Caroline stond in gebogen houding in de deuropening, klaar om haar dochter te omhelzen.
‘Was leuk, mam! We hebben gezwommen!’ Sanne had een rode kleur van opwinding op haar wangen. Ze hield haar rugtasje, met daarin haar meest onmisbare bezittingen, stevig tegen haar buik geklemd. Voor ze zich in Caroline’s armen stortte, draaide ze zich nog even om om te zwaaien en een kushandje te blazen naar Ron, die als altijd in zijn auto bleef wachten tot het ritueel voorbij was. Ook Caroline zwaaide.
‘Gezwommen? Lekker hoor!,’ riep haar moeder enthousiast terwijl ze de deur achter haar dochter sloot. ‘In het buitenbad?’
‘Ja… En het was helemaal niet koud!’
‘Lekker hoor!, zei ze nog eens. ‘En hoe was het op school?’
‘Saai…’
‘Hoezo?’
‘We doen niet veel meer omdat het bijna vakantie is…’
‘Oh nee?’
‘Ik zou willen dat het nu al vakantie is!’ Sanne liet haar rugtasje op de bank vallen en liep linea recta naar de keuken om te kijken wat er in de oven stond.
Sinds de scheiding verbleef Sanne van Gessel beurtelings een weekje bij haar vader en haar moeder.
Met haar bijna pikzwarte ogen en donkerbruine krullenkop leek ze noch op Ron met zijn vlasblonde haar, noch op Caroline. En dat was ook niet verwonderlijk, want ze had met geen van beiden een biologische band.
Zes jaar geleden, een jaar na de dramatische bevalling, hadden Caroline en Ron besloten een kind te adopteren. Sanne was toen nog geen jaar oud.

‘Hebben Ron en jij het al over de vakantie gehad?’
‘Ja, Ron wil naar Frankrijk… Brittang… Kan dat?’
‘Brittang?’ Caroline deed alsof ze even nadacht. ‘Bedoel je soms Bretagne?’
‘Ja, dat zei hij… brittanje… Dat is een camping vlakbij zee. Kunnen we lekker zwemmen…’
‘Zozo…,’ reageerde haar moeder enthousiast. ‘Maarre… Is het daar ook leuk voor kinderen, op die camping? Of zitten er alleen maar saaie bejaarden in caravans?’
Sanne hoefde over deze vraag niet lang na te denken. ‘Saaie bejaarden? Nee hoor, juist niet! Op internet zag ik allemaal foto’s met kinderen… En ze organiseren van alles voor kinderen: speurtochten…. spelletjes… filmmiddagen als het regent…’
‘Maarre… is dat niet een beetje lastig, daar in Frankrijk?,’ plaagde Caroline haar. ‘Want jij spreekt toch geen Frans?’
‘Ja, hoor’, reageerde Sanne vrolijk. ‘Maar dat is helemaal niet nodig, want ze spreken daar ook Nederlands, zei Ron.’

Die vakantie met Ron kwam Caroline goed uit. Want dan had ze even alle tijd om werk te maken van iets wat ze al langere tijd heel graag wilde.
Na de zomervakantie werd Sanne acht, een leeftijd waarop Caroline het verantwoord vond haar een paar dagen in de week te laten overblijven op school. Iets wat Sanne zelf al heel lang wilde. En dat, gecombineerd met het tweewekelijkse verblijf bij Ron, gaf Caroline eindelijk de tijd en de mogelijkheid om een diep verlangen te realiseren.
Toen ze te horen kreeg dat ze definitief nooit meer op natuurlijke wijze zwanger zou kunnen worden, was ze daar veel over gaan lezen. En naarmate ze zich meer verdiepte in alle mogelijke varianten van zwangerschappen, potentiële complicaties en het belang van goede medische begeleiding, ging voorzichtig de gedachte door haar hoofd spelen dat ze ook zelf verloskundige zou kunnen worden…
Ze zou misschien bij aanstaande moeders kunnen voorkomen wat haarzelf was overkomen. Want steeds dieper had de overtuiging zich vastgezet, bij zowel Ron als haarzelf, dat het overlijden van hun kindje een gevolg was van een inschattingsfout van de verloskundige. Ze hadden veel eerder naar het ziekenhuis gemoeten.
Maar ook: als verloskundige had je bij uitstek de mogelijkheid om als een van de eersten een pasgeboren baby’tje vast te houden: de billetjes, de beentjes, de kleine handjes… De eerste schreeuwtjes te horen, de geur te ruiken… Iets wat haar op die dramatische avond zeven jaar geleden was ontnomen…
Ja, dát was wat ze graag wilde.

27 mei 2025

‘Iets meer naar de balustrade,’ instrueerde Dylan haar. ‘Juist ja, en nu een halve slag draaien zodat je buik naar de brug wijst…’
Lisa Coolen deed braaf wat haar gevraagd werd, want de regieaanwijzingen van Dylan waren vrijwel altijd raak, wist ze inmiddels. Op de een of andere manier wist hij haar altijd op haar best neer te zetten. Visueel althans, want de inhoud – de ideeën, de teksten, het draaiboek, zeg maar – kwam altijd van haarzelf. De inbreng van Dylan gaf absoluut veel meerwaarde, maar zonder haar eigen teksten en ideeën zouden het alleen maar mooie plaatjes zijn.
Aanvankelijk had ze het maar niets gevonden, al die aanwijzingen hoe ze moest staan, zitten, kijken, lopen. En vond ze het gênant zichzelf terug te zien, zo overdreven en theatraal.
Maar de gêne verdween toen steeds meer bij haar doordrong dat het er echt allemaal veel professioneler van werd. Blijkbaar moet je er eerst aan wennen jezelf zo te zien.
En nog belangrijker: de reacties op de geposte video’s spraken boekdelen. Ze kreeg enorm veel complimenten en het aantal volgers schoot omhoog.
Inmiddels was ze er volledig aan gewend zich als een diva door Dylan te laten regisseren.

‘Een stapje naar achter nu, Dan valt het zonlicht wat mooier… Stop! Zo ja! Ik loop nu langzaam om je heen en dan zoom ik eerst in op je buik en vervolgens op je gezicht…’
‘Wacht even,’ onderbrak ze hem. ‘Je moet ook even inzoomen op het logo. Die moet minstens één keer goed in beeld komen. Maar niet te lang…’
‘Doe ik!’ Met vaste hand liep Dylan McKenzy filmend om zijn vriendin heen. Beginnend met een zijaanzicht waarop haar beginnende buikje prominent was te zien. Toen hij schuin voor haar stond, zoomde hij in op het kleine beeldmerk op de linkerschouderband van het positiejurkje: een zwangere vrouw in amazonezit op een gevleugeld paard met daaronder de merknaam Amazone Suave. Hij hield het beeld even vast, zoomde weer uit naar de volledige Lisa en liep toen langzaam verder.
Toen hij frontaal voor haar stond gaf hij een knikje, ten teken dat ze kon beginnen.
‘Ja, je ziet het goed,’ sprak Lisa. ‘De verloskundige heeft het ook bevestigd… Ik ben zwanger! Inmiddels ruim tien weken…’
Ze streek met beide handen over haar buik en liet haar handen over de zachte linnen stof van haar zwangerschapsjurk glijden. ‘Hoe vind je mijn jurkje? Mooi hè..? Dat is het mooie van Amazone… Je hebt blauwe tinten, roze tinten, gemengde tinten, allemaal even mooi en stijlvol. En deze Suave is zo lekker zacht en luchtig dat ik me zelfs op deze bloedhete dag ondanks alles fris en comfortabel voel…’
Ze lachte, maar keek vervolgens met een peinzende blik weg van de camera en bleef even stil kijken naar het water van de Rijn dat langs het terras stroomde.

Ze keek weer terug in de camera, zonder glimlach nu.
‘Ik neem aan dat je denkt dat ik nu heel blij en gelukkig ben…’ Een korte stilte.
Er kwamen wat rimpeltjes in haar anders altijd zo gladde voorhoofd.
‘Draai je om… Rug naar de Rijn,’ instrueerde Dylan haar. Ze draaide een halve slag en leunde met haar billen tegen de glazen borstwering van het ruime terras aan het water. De zon viel nu niet langer in haar gezicht en dat was precies wat hij wilde.
‘Dat ben ik ook… Een beetje althans… Ik heb mixed feelings,’ zei ze zachtjes. ‘Enerzijds is het natuurlijk prachtig! Een kindje… een baby… nieuw leven in je buik… Maar anderzijds…,’ ze slikte. ‘Het was niet gepland… En Dylan en ik vragen ons af of we er wel aan toe zijn.’
Dylan deed een paar stapjes naar achter zodat ze weer volledig in beeld kwam. Een mooie jonge vrouw, goed gekleed, en met – goed zichtbaar – een beginnende zwangerschapsbuik. ‘Zie hier mijn dilemma,’ fluisterde ze. ‘Moet ik een kind op de wereld brengen terwijl ik betwijfel of ik in staat ben om het op dit moment alle aandacht en liefde te geven die het nodig heeft?’
Ze keek weer weg naar het stromende water schuin achter haar.

Ze zaten samen aan de montagetafel. Dylan had de video fragment per fragment bewerkt, zodat die de juiste vaart kreeg, met voldoende spanning en drama om de kijker te boeien.
Hij wilde er nu alleen nog een muziekje onder zetten, om het dramatische effect nog wat te vergroten. Meestal gebruikte hij hiervoor fragmenten van muziek die hij zelf gemaakt had. Een pakkende beat, een melancholische geluidscollage, een happy sunny reggaeton…
Maar hiervoor had hij iets anders in gedachte: fragmenten van ‘How to disappear completely’ van Radiohead, die hij vakkundig onder de meest bijpassende videobeelden monteerde. Niet te aanwezig, maar net luid genoeg om er toe te doen.

‘Ik vind het een vreselijk dilemma… Snap je dat? However, ik hou je natuurlijk op de hoogte…’
Na deze laatste woorden van Lisa bevroor haar beeld in de video met zachtjes hoorbaar de traag gezongen muziek van Radiohead: ‘I’m not here, this is not happening…’

16 augustus 2025

‘Wat leuk, Sanne!’ Caroline stond met een zware goudpalm in haar handen midden in de Sanne’s studentenkamer en keek vol bewondering om zich heen. Het was een niet al te grote kamer in een negentiende-eeuws-pand in het centrum van Leiden. Een hoog plafond met balken en twee grote ramen met uitzicht op het water en beide walkanten van de Oude Vest. De ramen stonden wijd open, want het was hartje zomer en zowel binnen als buiten bloedheet.
Sanne begon in september met haar studie Rechten. En ze had het leuk gevonden om in deze nieuwe levensfase een ruimte voor zichzelf te hebben. Caroline – en ook Ron – hadden dat niet alleen toegejuicht, maar ook mogelijk gemaakt door garant te staan voor de stevige huurprijs die erbij hoorde. En door te helpen bij de verhuizing en het meest noodzakelijke schilderwerk. En dat was nog een hele klus. Twee weekeinden op rij waren zij en haar beide ouders weer even full time herenigd.

‘Ga zitten, mam! Dan schenk ik koffie in…’
Caroline zette de goudpalm met een klap op tafel, naast Sanne’s opengeslagen laptop, blij dat ze van dat zware ding verlost was. Maar toen ze hem nog eens goed bekeek om in te schatten waar in de kamer hij het best tot zijn recht zou komen, zag ze dat hij scheef stond. Ze lichtte de pot een stukje op en schoof er een sleutelbos onder vandaan.
‘Je sleutelbos nooit laten slingeren, San,’ kon ze niet nalaten moederlijk te instrueren.
‘Wat een leuke sleutelhanger trouwens…’
Aan het sleutelbosje van Sanne bungelde een zilverkleurig metalen plaatje met het zegel van de Leidse universiteit: de godin Minerva, godin van de oorlog, wijsheid en kunst, omringd door de wapens van Holland, Willem van Oranje en de stad Leiden.
‘Ja, smaakvol, hè?,’ reageerde Sanne trots. ‘Nog geen vijf euro in de giftshop van de universiteit…’
‘Deftig..!,’ reageerde Caroline. En opeens schoot door haar hoofd dat ze zelf ook een nieuwe aanwinst had. Ze viste haar eigen sleutelbos uit haar tas en toonde een ovale medaillon met een afbeelding van een witte lotusbloem waarop een baby rustte.
‘Oh… Wauw! Die is ook mooi!,’ reageerde Sanne, die zichtbaar onder de indruk was. ‘Sinds wanneer heb je die?’
‘Ja, mooi hè? Zachtheid, zorg en vertrouwen staat er in het Duits op de achterkant. Ik kwam hem tegen in Berlijn toen ik daar een paar weken geleden met Tom was…’
Tom en zij hadden alweer een paar jaar een stabiele LAT-relatie.
Sanne bekeek de hanger aandachtig. ‘Past mooi bij jou, als verloskundige…’
Ze draaide hem om en bestudeerde de achterkant. ‘Sanftmut, Fürsorge und Vertrauen,‘ las ze zachtjes op.
Ondertussen bekeek Caroline met steeds meer aandacht de opengeslagen laptop. ‘Wat is dit in godsnaam?’
Sanne draaide de laptop een stukje, zodat ze het beeldscherm samen konden zien: een stilstaand beeld van een zwangere vrouw op een terras aan het water.
‘Oh, dat is Lisa Coolen, mam. Ken je die niet? Een enorme trut!’
‘Ja, ik ken haar…,’ reageerde Caroline tot Sanne’s verbazing. ‘Ze komt in mijn praktijk… Al een paar maanden, maar wat is dit? En waarom vind je haar een trut?’
‘Ze komt bij jou in de praktijk?’
‘Ja, aardige vrouw. En ze heeft ook een aardige man trouwens…’, antwoordde haar moeder.
‘Lisa Coolen is een influencer, mam… Wist je dat?’ Sanne zei het met een gezicht waar de walging vanaf droop.
‘En Ik vind haar een enorme trut omdat ze zelfs de baby in haar buik misbruikt om meer volgers te krijgen.’ ‘Zal ik het kindje houden? Of toch maar weg laten halen? Oh, ik weet het niet… Ik vind het zó moeilijk! ,’ speelde ze cynisch Lisa Coolen na. ‘Voor geld en publiciteit doet ze álles… Zelfs abortus…’
Er ging even een rilling door Caroline heen. Ze pakte de hand van haar dochter en hield die even stevig vast.

‘Dat geloof ik niet…’ Caroline keek erbij alsof wat ze net gehoord had absoluut onmogelijk was.
‘Ik verzin het niet!,’ reageerde Sanne geprikkeld.
‘Waarom kijk je er trouwens naar?’, vroeg Caroline met zachte stem. Ze zocht opnieuw de hand van haar dochter.
‘Ja, dat is een goeie vraag… Op de een of andere manier is het verslavend…’
Sanne scrolde over het beeldscherm naar de reacties onder de video. ‘Ze krijgt veel haatberichten. Dat vind ik leuk om te lezen… Hier…’
Sanne liet haar moeder een paar reacties zien die boekdelen spraken.
‘Maar volgens mij vind ze dat helemaal niet erg,’ ging ze verder, ‘want hoe meer shit, des te meer volgers. Zo werkt dat nou eenmaal…’

Omdat je als medisch zorgverlener een verantwoordelijkheid hebt over hoe je omgaat met je patiënten, leek het Caroline wijs haar mond verder maar dicht te houden.
En Sanne leek dat te snappen. ‘However, mam… Ze heeft meer dan anderhalf miljoen volgers. Dus je hebt een beroemdheid in je praktijk. Pas maar op dat je geen stomme dingen doet…’
‘Tja,’ dacht Caroline toch een beetje geschrokken. ‘Daar zeg je wat…’

20 augustus 2025

Het was ook vandaag weer de hele dag bloedheet geweest. Maar nu, aan het begin van de avond, was het aangenaam. Een zon die al wat zwakker werd en een opstekende wind over het koele water van de Rijn.
Ze hadden geluk gehad met dit appartement: een perfecte ligging aan de Rijn, op wandelafstand van het oude en mooie stadscentrum van Leiden, maar liefst 150 vierkante meter woonruimte, plus een terras aan het water van ruim 25 vierkante meter.
De prijs was er ook naar geweest: ruim 800.000 euro. Maar dat konden ze wel hebben, want ook Dylan had een aardig inkomen als dj, beatmaker en producer.

De zon stond laag. Af en toe vaarde er een motorbootje voorbij.
Ze hadden afgesproken dat Lisa vanuit de living het terras zou oplopen terwijl Dylan uit een hoek van het terras filmde. Eenmaal buiten zou ze voor de deuropening blijven staan terwijl Dylan haar naderde en zo inzoomde dat je zowel haar aardig gegroeide buik als haar gezicht goed kon zien. Ze had ook dit keer weer een positiejurkje van Amazone Suave aan, opnieuw in een kleur waaruit je niet kon opmaken of het een jongentje of een meisje betrof. Het jurkje had verstelbare plooien, zodat het min of meer kon meegroeien met de buik. De marketingmanager had erop aangedrongen vooral ook dát aspect – een ‘unique selling point’ van Amazone – goed te belichten.
‘Nog twee weken…,’ zei ze met een geconcentreerde en iets sombere blik richting camera. ‘De tijd dringt… Ik kom nu nog in aanmerking voor een tweede-trimesterbehandeling. Over twee weken is abortus niet meer toegestaan… En oh, wat vind ik dit vreselijk moeilijk…’
Haar gezicht ontspande iets. ‘Dank voor de vele goed bedoelde adviezen en wensen… Dylan en ik vinden dat heel erg lief, maar we zullen deze moeilijke beslissing zelf moeten nemen…’

Lisa en Dylan zaten samen achter het toetsenbord aan Dylans montagetafel.
Het was buiten inmiddels volledig donker. Door de openstaande deuren kon je het water van de Rijn horen klotsen.
Ze waren benieuwd naar de nieuwste commentaren en het meest actuele aantal volgers, de criteria die ook haar sponsors interesseerden.
De teller op instagram stond nu op 1.173.438 volgers. Weer ruim 40.000 meer dan verleden week.
Wellicht speelde een rol dat ze nu steeds dichter bij de 24-weken-grens kwam.
Het werd dus steeds spannender. Wat ging ze beslissen?
De reacties werden ook heftiger.
‘Er zit een klein lief mensje in je buik. Ga je dat nu weg laten halen? Alsjeblieft, doe dat niet, Lisa!’ (@Annette.Kalkman)
‘God zei: laat de kinderen tot mij komen. Luister naar Gods woord. Ik bid voor je’ (@Dinie1973)
‘Wat ben je dapper, Lisa! Ik vind het heel goed dat je de discussie over abortus op deze manier een podium biedt. Ik zou graag met jou direct in contact komen. Is dat mogelijk?’ (@AnneliesKooren.TweedeKamerD66)
‘Wat ben jij toch een vuile teringslet! Ik durf te wedden dat je allang weet wat je wil’ (@Minerva)

Ze keken elkaar even aan. Lisa verwoordde met een tevreden gezicht wat ze allebei dachten: ‘Mooi toch, al die emotie en opschudding! Allemaal gratis aandacht… Op naar de twee miljoen…’

23 december 2025

De hoop op een witte kerst had inmiddels iedereen opgegeven.
Met een gemiddelde etmaaltemperatuur van ruim tien graden, donkere luchten en stevige buien leek het meer een naargeestige novemberdag dan de opmaat naar Kerstmis.
Het lichtfeest zou dit jaar vooral bewolkt en donker zijn.
En dat gold in nog sterkere mate voor Lisa Coolen en Dylan McKenzy. Hun wereld zag er pikzwart uit. Waar ze gehoopt hadden – en verwacht hadden – dat Kerstmis 2025 voor hen écht een geboortefeest zou zijn, met roze ballonnen, kraambezoek en kirrende geluidjes uit de wieg in de kinderkamer, hing nu een doodse stilte.
Het had twee dagen geleden moeten gebeuren. En inderdaad kwamen aan het begin van de avond de eerste weeën. De ontsluiting leek vrij soepel te gaan.
Het duurde even voordat de verloskundige arriveerde. Die gaf aan dat het, als het zo doorging, waarschijnlijk een fluitje van een cent zou worden.
Maar dat werd het niet… Want volkomen onverwachts veranderden nog geen uur later de blik en de toon van de vroedvrouw. ‘We moeten naar het ziekenhuis… Je hebt al een tas ingepakt? Trek je jas maar aan!,’ commandeerde ze afgemeten.
De gynaecoloog die er in het ziekenhuis al snel bij werd geroepen, stelde verontrust vast dat het hartje steeds zwakker ging kloppen en dat hij zo snel mogelijk moest ingrijpen.
Op de operatiekamer kwam het kindje – een meisje – samen met een golf dikke en slijmerige vruchtwatersmurrie, groenrood van bloed en meconium, naar buiten.
Maar het begon niet te krijsen… En de armpjes en beentjes hingen slap en onbeweeglijk.
Het kindje had de geboorte niet overleefd. Wat een feest had moeten zijn, werd een nachtmerrie.

Lisa en Dylan waren nu al ruim twee dagen in rouwstemming. En naarmate Kerstmis dichterbij kwam, leek het alleen maar erger te worden. Lisa leek in een soort lethargische depressie te zijn beland. Maar op de middag van die tweede dag begon er toch iets bij haar te knagen. Haar volgers zaten in spanning en wilden natuurlijk allemaal weten of het kindje inmiddels geboren was en hoe moeder en kind het maakten. Ze wilden beelden zien van de kinderkamer en een stralende moeder.
Maar hoe moesten ze dat aanpakken? Natuurlijk waren ze niet in de stemming, maar Lisa was professioneel genoeg om zich te realiseren dat ze wel moest. En dat het ondanks alles mogelijk ook wel weer kansen bood.

Om drie uur ’s middags stonden Dylan en zij in de kinderkamer. Lisa stond naast de van een elektrisch motortje voorziene Thomson schommelwieg.
Ze was donker gekleed, Een zwarte sweater op een donkergroene Manhattan spijkerbroek.
Ze had zich donker opgemaakt met veel oogschaduw en zwarte accentlijnen.
Op de commode stonden drie paarse kaarsen te branden.
Dylan kwam met kleine stapjes filmend de kinderkamer in. Hij zoomde eerst in op de brandende kaarsen en hield dat beeld een tijdje vast. Vervolgens draaide hij de camera richting de lege wieg. Ook dat beeld hield hij langer vast, om uiteindelijk tergend langzaam in te zoomen op Lisa.
‘Ik moet het kort houden,’ begon ze. Ze sprak langzaam en probeerde geprononceerd te praten, maar haar stem trilde. ‘Na ons besluit om het kindje te laten komen ging – zoals je weet – alles voorspoedig…. Dylan en ik begonnen ons steeds meer te verheugen. Maarre…,’ ze slikte en zocht naar de juiste woorden. ‘Maar mijn kleine lieve Maya…’
Tranen schoten in haar ogen. ‘Nee…,’ zei ze met verstikte stem door haar tranen heen. ‘Het ging niet goed… Tijdens de bevalling… ’
De tranen bleven komen. De natte mascara liep uit over haar gezicht. ‘Ik hou het even hierbij…’

Dylan zat alleen voor het grote beeldscherm op zijn montagetafel. Lisa was na de montage – waar ze zich nog actief mee had willen bemoeien – naar bed gegaan.
Hij bekeek alvast de eerste reacties en werd geraakt door de lieve en betrokken woorden die al snel op Lisa’s account verschenen.
‘Oh wat vreselijk, Lisa! Ik heb zelf een kindje verloren. Ik weet hoe je voelt. Ik wens je heel veel sterkte!!’ (Suzanne, Koog aan de Zaan)
‘Wij hebben helaas je adres niet, Lisa. We zouden je graag iets persoonlijks willen toesturen om ons medeleven te betuigen…’ (Isa en Laury)

De reacties waren unaniem mild en meelevend.
Maar op precies datzelfde moment legde elders in Leiden iemand de laatste hand aan een totaal ander bericht:
‘Dit is je verdiende loon, Lisa Coolen! Een straf voor de walgelijke manier waarop jij je baby hebt misbruikt. Wat voor afschuwelijk leven zou zo’n lief kindje gehad hebben met zo’n op geld en publiciteit beluste moeder? Themis, godin en moeder der gerechtigheid, heeft geweigerd jou het moederschap te verlenen’ (@Themis)

Nadat ze op Enter had gedrukt,schoof ze het toetsenbord met een tevreden gezicht van zich af. Daardoor verschoof een sleutelbos met een ovaal medaillon.
‘Sanftmut, Fürsorge und Vertrauen’ stond erop.