Vandaag een ‘household name’; Pieter Drift. Een echte verhalenverteller. Pieter is kunstenaar-schrijver. Klikt u zijn naam onder dit verhaal, onder de inschrijving voor de nieuwsbrief wat u natuurlijk al gedaan heeft, aan, dan kunt u direct zijn bijdragen aan ons tijdschrift lezen. Het woord is aan Pieter.
Verveling is een luxe. Iemand die op zoek is naar voedsel of veiligheid heeft er geen tijd voor. Kris ligt op een beetje doorgezakt bed. Hij verveelt zich niet. Zijn hoofd zit zoals altijd vol. Het behang bevat krassen in de buurt van het bed en aan de randen van de behangstroken zijn stukjes weg. In het midden van de muur zit een vierkant met de oorspronkelijke kleur van het behang. Nooit heeft iemand de moeite genomen om er iets anders op te hangen. Een vierkant raam is het enige contact met de buitenwereld. Voor de ruit hangt zongebleekte vitrage. Het lijkt een poging tot gezelligheid maar het is eerder een poging om het uitzicht te verbloemen. Door het raam ziet hij anderhalve meter verder een gestucte muur met een paar verticale barsten.
Vanaf de gang klinken zware voetstappen. Dat moet een man zijn. Plots, zonder vertraging, stopt het geluid. Een deur gaat open en dicht. Hij bevindt zich in de aangrenzende kamer. Kris hoort hem lopen. Het uitzicht van zijn kamer zal hetzelfde zijn.
De schoenen van Kris knellen een beetje. Hij trekt de linker uit en voelt direct bevrijding. Zijn sok doet hij een beetje naar beneden. Ruim vijf centimeter boven zijn hiel ziet hij een rode rand. Hij wrijft erover. Daarna trekt hij zijn rechterschoen uit. Daar is de rode plek minder. Kris vergelijkt de binnenkant van de schoenen maar ziet geen verschil. De man naast hem opent het raam. Kris wilde dat ook doen maar besluit nu even te wachten. Een mens imiteert te snel.
Bijna elk dier wordt volwassen uitgeworpen terwijl de mens nog in de embryonale fase zit als het geboren wordt. De schedel is nog week en daardoor kunnen hersenen zich verder ontwikkelen. Daar staat tegenover dat het instinct wordt geremd en niet meer verder groeit. Dat is de tol die betaald moet worden voor ons geheugen. In datzelfde geheugen worden sommige gebeurtenissen steeds weer, als in een fluisterspelletje, doorgegeven. Daardoor worden veel herinneringen, zelfs de meest dierbare, een anekdote. Anderen verdwijnen onder een laag stof. Ons overlevingsmechanisme heeft aan kracht ingeboet om alles rond te krijgen. Alleen lukt dat niet altijd.
Sigarettenrook komt de kamer binnen. Kris loopt naar het venster, schuift de vitrage opzij en ziet dat het raam op de kierstand staat. Op de kamers mag niet gerookt worden. Graag leest Kris iemand de les maar alleen als de situatie veilig voelt. Zijn buurman liep te snel om te vertrouwen.
De sigarettenrook prikkelt via de neus zijn denken. Jaren geleden was hij gestopt. De geur blijft verlangen oproepen. Veertien was hij toen hij in de trein een man onnadenkend aan zijn sigaret zag zuigen. Het gezicht van de man had iets nietszeggends. Ongeïnteresseerd liet hij de rook ontsnappen door zijn neus. Kris had graag met hem geruild. Alles wilde hij inleveren om te kunnen roken. Elke keer als hij in die tijd probeerde te inhaleren moest hij hoesten. Roken was aantrekkelijk. Levensgevaarlijk en toch zonder spanning. De ideale vorm. Het leven was al spannend genoeg. Een jaar later was het zo ver en het zou zeventien jaar duren voordat hij het weer had afgeleerd.
Twee keer wordt er op zijn deur geklopt. Het eerste wat Kris doet, is naar de wekker kijken. 23:16, twee keer drie is hetzelfde als één keer zes. Hij loopt naar de deur en klopt ook twee keer. Net als hij altijd bij Lieke deed. Aan de andere kant hoort hij gegiechel. Nogmaals wordt er twee keer geklopt. Kris opent de deur en ziet een meisje van een jaar of twintig met een grote lach op haar gezicht.
'Hallo, ik ben Chantal. U had gebeld?'
Direct loopt ze langs hem naar binnen. In het midden van de kamer blijft ze staan.
'Wat gaan we doen?' vraagt Kris.
Ze giechelt net als toen ze nog buiten de kamer stond.
'Zegt u het maar meneer.'
Uit de andere kamer hoort hij dat het volume van de televisie omhoog gaat. Het meisje kijkt Kris aan en trekt even haar wenkbrauwen op. Ze horen de zin 'Fuck me hard in my pussy' de hele tijd herhaald worden. Soms alleen de eerste twee drie woorden maar meestal de hele zin. Het meisje gaat op het bed zitten. Kris loopt naar het raam en kijkt naar de blinde muur. Het gekreun wordt harder. Bij het raam ruikt Kris opnieuw rook. Plots klinken geweerschoten. Kris draait zich om en ziet dat het meisje bijna onzichtbaar haar schouders even optrekt. De knallen worden heftiger en veranderen in explosies, opnieuw gekreun. Dit keer een andere vrouw.
Chantal laat zich naar achteren op het bed vallen. Kris loopt naar haar toe. Onmiddellijk komt ze overeind.
'Weet je zeker dat je hier moet zijn?' vraag Kris. Het geluid aan de andere kant verstomt. Schoenen worden op de grond gegooid.
'U liet me toch binnen?'
Op de muur wordt twee keer geklopt. Alle twee kijken ze naar de wand. Met haar duim wrijft ze een paar keer over de nagel van haar wijsvinger.
'Heeft u misschien een vijl? Ik heb een haakje.'
Kris knikt en loopt naar de wastafel. Welk moment zal deze avond vasthouden? Mocht het de sigarettenrook zijn dan kleurt dat de herinnering anders dan het kloppen op de deur. Natuurlijk kan het ook haar stem zijn. Haar intonatie doet Kris in de verte denken aan Lieke. Onze persoonlijkheid wordt gemaakt door het geheugen. Het beeld dat alles zal samenvatten is meestal willekeurig.
Met de punt naar zichzelf gericht geeft hij haar de vijl. Ooit was de vijl van Nico’s moeder. Toen Kris bij hem logeerde, lag de nagelvijl op plankje in de badkamer naast haar lipstick. Het mooiste rood dat hij ooit had gezien. Voordat hij het wist had hij de vijl in zijn zak gestoken. Nooit heeft hij het Nico verteld terwijl ze tot het einde van de middelbare school vrienden bleven. Het was wel zo dat ze het op het laatst alleen nog maar op papier waren. Het keerpunt kwam bij de aanschaf van de eerste brommer van Nico. Een oude Berini. Hij beweerde dat het een origineel Italiaans merk was, speciaal ontworpen door de maffia. Nico noemde Kris een angsthaas toen hij zei dat hij er niet op wilde rijden. Jaren later hoorde Kris dat de Berini een Nederlands motortje was, in elkaar gezet door drie Rotterdamse jongens: Bertus, Rini en Nico. Het liefst had Kris het Nico onder de neus gewreven, maar in die tijd zagen ze elkaar al niet meer.
Chantal klemt de vijl eerst tussen haar tanden en trekt hem met kracht uit haar mond. Het geluid doet Kris huiveren. Met de punt naar voren geeft ze hem terug. Even voelt ze met haar duim aan de onderkant van haar voortanden.
'Hoe laat is het?'
Kris wijst naar de wekker op het nachtkastje. Ze tuurt ernaar met geknepen ogen.
'Half twaalf. Om precies te zijn twee over half twaalf,' zegt Kris. Het liefst wil hij verdwijnen in oneindige leegheid maar het echte niets bestaat niet. Soms denk je het wel, maar dan is het een evenwicht tussen deeltjes en antideeltjes die elkaar opheffen.
'Welke kamer moest je hebben?'
'Negen.'
'Dan moet je hiernaast zijn.'
Haar adem stokt. Ze draait zich om en verlaat de kamer alsof Kris niet bestaat. Haar vertrek is een gat in de ruimte. Kris hoort haar twee keer kloppen op de deur naast hem. Eenmaal binnen stopt het geklik van haar hakken snel. Er valt iets op de grond. Kris zet de tv aan, zoek de zender die zijn buurman op had staan en laat zich achterover op bed vallen. Zijn handen legt hij op zijn open ogen. De aanhechtingspunten van zijn wimpers voelen een lichte druk. Als hij knippert, voelt hij het kriebelen in zijn handpalmen. Kris wil niet te denken aan wat zich in kamer negen afspeelt. Toch ziet hij het voor zijn ogen gebeuren. De man gooit Chantal op bed, duwt haar rok omhoog en trekt haar slipje kapot. Het zijn beelden die Kris te vaak gezien heb op het internet. Hij voelt zijn lichaam reageren.
In zijn tienerjaren raakte Kris heel snel opgewonden. Alleen de gedachte dat iemand borsten had, was al genoeg. In het hoofd kwam iedereen langs in alle standen, maar hij had in het echt geen idee hoe hij het moest aanpakken. Na afloop smeerde Kris het resultaat uit over zijn hoeslaken. Nooit heeft zijn moeder iets laten merken terwijl ze toch wel moest weten hoe het laken hard geworden was.
Kris ging er vanuit dat meisjes voor anderen waren. Al zijn vrienden vond hij zelf ook interessanter. Hij begreep wel waarom ze verliefd op hen werden. Later bleek Kris veel signalen te hebben gemist. Toen hij jaren later hoorde dat sommigen ook verliefd op hem waren geweest, wist hij niet of hij daar blij mee moest zijn. Kris bleek in die tijd mooier dan hij zichzelf vond, maar wat heb je eraan als je het niet weet. Doortastendheid is nooit aan hem besteed geweest. Kris keek toe hoe anderen stelletjes werden. Totdat hij hoorde dat Jolien hem wel leuk vond. Eerst dacht hij dat het een grap was. Jolien hoorde bij de hoogste regionen. Kris wist niet of hij haar echt knap vond, maar ze raakte hem wel. Hij werd pas verliefd op haar toen hij hoorde dat zij hem leuk vond.
Al snel werden ze speciale vrienden zonder lichamelijkheid. Kris wist niet hoe hij het moest aanpakken. Alles zou hij kapot kunnen maken als hij haar lichaam zou ontheiligen. Na een jaar had ze er genoeg van. Die eerste stap die hij had moeten nemen, was niet gekomen. Ze maakte uit wat nooit aan was geweest en liet hem in wanhoop achter.
Een maand of drie later bleek dat ze nog niet klaar waren met elkaar. Op een avond legde Jolien zijn hand op haar borst. Kris ontkoppelde en zag zichzelf. Zijn hand op haar lichaam. Overal mocht hij haar aanraken. Het duurde lang voor Kris weer samenviel met zichzelf. In het begin snapte hij niet dat dit ook hem ten deel kon vallen. Weer een jaar later neukten ze voor het eerst, maar daar heeft Kris nog weinig herinneringen aan. Hij kwam sneller klaar dan hij kon denken.
Na hun gezamenlijke ontmaagding was het snel voorbij. Alsof Jolien haar opdracht had volbracht. Opnieuw liet ze hem radeloos achter. Niet dat Kris het niet begreep maar hij was wel bang dat het hier allemaal weer ophield.
Een paar maanden later ontmoette hij Lieke. Geen idee of de ware bestaat, maar als er zoiets bestaat dan was zij het. Vanaf het eerste moment wist hij het. De rem ging eraf zonder te hard te rijden.
This is the first day of my life
I'm glad I didn't die before I met you
In het begin aten ze elkaar op, maar later kwam er meer rust in de bewegingen. Steeds weer werden er nieuwe details ontdekt. Steeds meer werden ze elkaar. Lust alleen door schoonheid is eendimensionaal. Natuurlijk kun je daar klaar op komen, maar het blijft een snack. Tijdens het vrijen waren ze geen fotomodellen. Ze lieten los hoe ze eruit zagen. Ontroeringsseks is het mooiste wat er is.
But now I don't care, I could go anywhere with you
And I'd probably be happy
Twee jaar geleden kreeg Lieke de diagnose longkanker. Zeven maanden later was ze dood. Zij had er vrede mee. Kris niet.
Sindsdien weet hij dat zijn wanhoop na de breuk met Jolien niet meer dan een speldenprik was. De dood van Lieke was echte radeloosheid. Nog steeds vindt hij het moeilijk om thuis te slapen. Gelukkig zijn hotels een uitkomst. Het liefst in provinciale steden. Vrienden zeggen dat hij het huis moet verkopen, maar dat kan hij niet. Alles wat hij verandert, is een ontkenning van Liekes bestaan.
Met de afstandsbediening verandert hij het kanaal en komt midden in een achtervolging terecht. Boven het geluid uit hoort hij dat er twee keer op de muur wordt gebonkt. Kris zet het geluid uit. Op de televisie ziet hij twee auto’s in stilte tegen elkaar botsen. Nogmaals wordt er op de muur geklopt. Hij legt zijn handen en oor tegen de muur en meent iemand te horen ademen. Met zijn knokkels tikt hij twee keer terug.
Het kloppen voegt in op de snelweg van zijn brein. Hij sta zich af te drogen in de badkamer van Liekes ouders. Op het moment dat hij met de handdoek zijn scrotum afdroogt, wordt de hendel ruw naar beneden geduwd. Hij schrikt maar realiseert zich dan direct dat hij de deur op slot had gedaan. Twee keer wordt er geklopt zonder dat er iets gezegd wordt. Iedereen kan aan de andere kant staan. Haar moeder, haar zusje of de vriendin van haar zusje. Kris klopt twee keer terug. Even blijft het stil, maar dan wordt er weer twee keer geklopt. Dit keer sneller. Hij klopt terug en haalt zonder iets te zeggen de deur van het slot. Voor de zekerheid houdt hij de handdoek voor zijn kruis. Lieke komt binnen en begint te lachen.
‘Toch niet helemaal zeker?’
Ze doet de deur op slot, pakt de handdoek en hangt hem over de verwarming.
‘Volgens mij ben je nog niet schoon,’ zegt ze terwijl ze zich uitkleedt.
Herinneringen stoppen op de raarste plekken. Het vervolg kan hij wel invullen, maar staat hem niet meer helder voor de geest. Het geheugen doet aan cherry picking. Nooit onthoudt men het hele verhaal. Wat daarna plaatsvond, gebeurde wel vaker. Alleen als hij denkt aan seks onder de douche gebeurt het altijd in hun eigen badkamer en nooit onder de douche bij haar ouders.
Kris zet de televisie uit, gaat op het bed liggen en kijkt omhoog. In de hoek van het plafond ziet hij een paar opgedroogde lekkagekringen. Wat zou Lieke gedaan hebben? Zou ze op de deur van nummer negen hebben geklopt en gewacht hebben tot er opengedaan werd? Zou ze direct naar de hotelbalie zijn gelopen? Zoals altijd vult Kris maar wat in. Hij kan helemaal niet weten wat ze gedaan zou hebben. Lieke was doortastender dan Kris en kon ook veel beter de situatie inschatten. Aan haar hand kon hij rustig leven. Nu voelt hij zich een vuurpijl zonder stok.
Waarschijnlijk is er niets aan de hand. Kris sluit zijn ogen en probeert in mijn hoofd het vervolg te vinden in de badkamer bij de ouders van Lieke. Niets vindt hij van het origineel dus daarom construeert hij de situatie maar in zijn hoofd. Hij plaatst zichzelf met Lieke in de douchecel. Hier moet hij het mee doen. Zonder deze zelfgemaakte herinneringen vervaagt Lieke langzaam maar zeker. Dan is ze alleen nog maar een personage in zijn cherry picking memory.
Er wordt twee keer op de deur geklopt. Kris opent zijn ogen, richt als eerste zijn blik op de vochtvlekken in de hoek van het plafond. Hij staat op, loopt naar de deur en klopt twee keer terug. Het blijft even stil aan de andere kant, maar dan wordt er opnieuw geklopt. Hij opent de deur en ziet Chantal staan.
'Ik kom nog even mijn excuses aanbieden.'
‘Waarvoor?’
‘Nou… net plofte ik ongevraagd op je bed.’ Ze kijkt hem vragend aan. ‘Of gebeurt dat wel vaker?’ Hij weet niets te zeggen.
‘Toch niet helemaal zeker?’ zegt ze met een glimlach op haar gezicht. Dan pas realiseer hij zich dat hij half in de weg staat en zet een stap opzij. Ze begint te lachen. ‘Ik ben…’
‘Chantal toch? Dat zei je de eerste keer ook al.’
‘Net heette ik Chantal. Hoe wil jij dat ik heet?’
De kringen lijken steeds groter te geworden. Lieke ligt naast hem op bed. Ze draait haar hoofd naar hem toe. Hoe oud is ze? Twintig misschien? Ze gaat weer zitten en komt met haar neus vlakbij zijn gezicht. Even ruikt ze aan zijn lippen.
‘Volgens mij ben je nog niet schoon.’
Ze staat op en loopt naar de badkamer. Daar begint ze zich langzaam uit te kleden terwijl ze naar hem blijft kijken. Kris sluit zijn ogen. Op de achtergrond hoort hij het geklik van hakken. Deuren gaan open en dicht. In de kamer naast hem wordt de televisie weer aangezet.
‘Een van de grote voordelen is dat je nooit meer iets hoeft in te pakken,’ zei Lieke anderhalve week voordat ze doodging.
Ze zei het voor hem, omdat Kris heel vaak reisnachtmerries heeft gehad. Altijd gaat er iets mis. De belangrijkste zaken zitten niet in de koffers, ze staan op het verkeerde perron of hij heeft per ongeluk de verkeerde bagage meegenomen of hun koffers liggen nog in de trein die al is weggereden. Een andere favoriet is dat hij de tickets kwijt is of dat hij zich herinnert dat ze nog thuis op de eettafel liggen.
Na zo’n droom werd Kris altijd hijgend en zwetend wakker. Meestal merkte Lieke het en gingen ze, zonder veel te praten, lezen. Na een minuut of tien deed ze haar boek dicht en klopte ze twee keer op de kaft. Kris antwoordde met hetzelfde geluid. Daarna kusten ze elkaar en deden ze hun lampjes uit.
Als hij in hun gezamenlijke bed slaapt, ligt hij altijd op Liekes kant. Die leegte kan hij alleen opvullen met zijn eigen lijf. Alleen is hij er dan zelf niet meer.
‘Chantal?’
Kris staat op en loop naar de badkamer. Niemand. Het licht is uit. In kamer negen is het stil.
‘Chantal?’
Hij loopt naar het raam, schuift de vitrage opzij en kijkt naar de gestucte muur. Er zitten niet alleen verticale barsten in. Nu ziet hij ook dat er hele stukken pleister af gevallen zijn.
Lieke wilde na elke reis die ze maakten zelden terug. Van haar mochten ze altijd op vakantie zijn, maar ze wist ook dat Kris pas thuis weer zou ontspannen.
Na haar dood las hij het schriftje dat bij haar bed lag. Constant moest hij huilen. Geen idee of hij haar opoffering moest bejubelen of betreuren. Sindsdien bestaat thuis niet meer. Van thuis is alleen huis overgebleven. Nadat hij alles gelezen had, gaf hij twee klopjes op het schriftje en schoof het onder het bed. Daar ligt het nog steeds.
And I thought it was strange, you said everything changed
You felt as if you'd just woke up
And you said
"This is the first day of my life
I'm glad I didn't die before I met you
But now I don't care, I could go anywhere with you
And I'd probably be happy"
Kris opent het raam en kijkt naar beneden. Nergens ziet hij het gevallen pleisterwerk liggen. Iemand heeft het opgeruimd. Hij pakt zijn spullen en verlaat de hotelkamer.