Vandaag gaat het even iets anders dan dat u ondertussen van ons gewend bent. Twee auteurs in één post. Daar zijn twee redenen voor. De eerste is de toon. Beide bijdragen willen we onder de term ‘luchtig’ scharen. Het is goed dat het er is maar voor een jong tijdschrift brengt het ook risico’s mee. Ineke Collé geeft de nobele ridder een vers avontuur. Ineke is schrijver van korte verhalen, poëzie en kinderboeken. Bezoek haar site om meer van haar te lezen. Wat voor ons de doorslag gaf om haar verhaal te plaatsen is haar spel met een belangrijk personage uit de wereldliteratuur.

Bert Schoonhoven heeft ons eerder al plezier gedaan met een bijdrage. Hij is, zover wij dat kunnen overzien, een degelijk dichter die de lezer weet te vermaken; ons in ieder geval wel. We zijn dan ook blij dat hij weer wat instuurde.

Tenslotte introduceren wij, en we zullen ons daarin proberen te beperken, AI gegenereerde afbeeldingen. In dit geval om de opmaak van de pagina te verbeteren. Voor AI wordt Lumo van Proton gebruikt. Wij staan open voor discussie over gebruik van AI. Onze afweging is dat het creatieve talent van de twee redactieleden zich niet op het vlak van illustreren ontwikkeld heeft. Daarbij is het voor ons, ongesubsidieerd, en tot nu toe minimaal gesponsord (dank aan de sponsoren die dat wel deden) liefdewerk. Dat kunnen we niet van een illustrator verwachten. Zeker niet als de bijdrage er, zo snel na de vraag er om, moet zijn.

Waarin DQ een fameuze tegenstander ontmoet – Ineke Collé

De boerderij blijkt een kinderboerderij en lijkt verlaten. Sancho gaat kijken of hij iemand kan vinden. Er komt een groepje kinderen aangelopen. Ze kijken even verbaasd, maar Rocinante trekt hun aandacht. Ze willen haar aaien.
‘Blijf uit haar buurt! Breng water en hooi voor mijn ros!’ De kinderen lachen. Dit is vast theater! DQ wordt boos:
‘Jullie wormen! Ik ben ridder! Edelman! Gehoorzaamt mij!’
De kinderen schateren. DQ trekt zijn zwaard en wijst ermee naar een meisje. Het arme kind gilt. Een jongen roept: ‘He joh! Mafkees!’

Dan komt een formidabele verschijning de hoek om. Het is een dame, met een grote tas en dito paraplu. Voor DQ het beseft geeft zij hem zo’n dreun met de tas dat hij uit het zadel valt.
‘Wil jij wel eens gauw dat gevaarlijke ding weg stoppen!’ Op zijn billen in de modder gezeten kijkt DQ op naar de dame die dreigend haar paraplu opheft.
‘Ik ben ridder.’, stamelt hij.
‘En ik ben een oma! Je spot niet met Oma!’
‘Een oma? Is dat een edele titel?’, vraagt DQ timide. Intussen is Sancho op het lawaai afgekomen en ziet in één oogopslag wat er speelt.
‘Een heel hoge edele titel, meester. Ik zou haar maar eer bewijzen.’

DQ grijnst breed.
‘Maar dat is prachtig! Geweldig! Eindelijk een waardig tegenstander! En garde dame Oma!’
Hij spring overeind en heft opnieuw zijn zwaard. Oma heft haar paraplu nog hoger. DQ doet een stap naar voren. Dame Oma doet een stapje terug. Ze draaien een rondje om elkaar heen. Dan opeens opent Oma haar paraplu. Van schrik valt DQ weer achterover.
De kinderen joelen. Wat een rare ridder! Oma buigt zich over DQ heen en prikt met haar vinger in zijn borst.
“U bent dan misschien wel een ridder, meneer. Maar u bent beslist geen heer. Onschuldige kinderen bang maken. Bah! En gaat u nu staan want zo vat u nog kou.’
Maar DQ gaat op zijn knieën in de modder zitten en roept: ’Dame Oma! Ik bewonder u! Ach, was uw naam maar Dulcinea! Dan konden wij samen avonturen beleven.!’
Nu hebben de kinderen de slappe lach: ‘Oma heeft een vrijer!’
Oma zegt tegen DQ: ‘Meneer, ik geef het op! U wint. Tegen zoveel gekte kan ik niet op. En jullie: voort! Naar huis! Stelletje apenkoppen!’